خلاقیت علمی و تولید علم در دوران کرونا و پس از آن
کد مقاله : 1009-COVID
نویسندگان:
محمدمهدی محب الرحمان *1، آمنه قراباغی2
1گروه فقه و مبانی حقوق، دانشکده الهیات، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2جامعه الزهرا، قم، ایران
چکیده مقاله:
زمینه مسأله
اکنون که بیش از یک سال از انتشار ویروس کرونا می‌گذرد، دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزش عالی توانسته‌اند در تطبیق با شرایط موجود، روش‌های مجازی را برای تشکیل کلاس‌ها و ارائه دروس، تهیه و تدارک ببینند. این در حالی است که در سطح‌بندی آموزش‌های حضوری و مجازی، اثرگذاری بسیار پایین‌تری برای روش‌های آموزش مجازی، تصویر می‌شود. همچنان که چنین روش‌های مجازی منجر به کاهش تولید علم و سطح مقاله‌های علمی در دوران کرونا و نیز پسا کرونا توسط دانشجویان شده است.
هدف اصلی
این تحقیق، بعد از تشریح وضعیت فعلی آموزش‌های مجازی، و تبیین نقاظ ضعف آن، هدف خود را شناسایی راهکارهایی برای افزایش سطح خلاقیت و نیز سطح علمی دانشجویان توضیح می‌‌دهد که به عنوان مهمترین اهداف آموزش بیان می‌شود.
روش
تحقیق پیش‌رو با استفاده از متون آیین‌نامه‌های مصوب آموزشیِ دوره‌های حضوری و نیز آمارهای تولید علم در اسناد کتابخانه‌ای و نرم‌افزارهای علمی صورت گرفته و با روش توصیفی و تحلیلی متون و اسناد، راه‌کارهای را برای بهبود آموزش‌پذیری دانشجویان پیشنهاد داده است.
یافته‌ها و نتیجه‌گیری
یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد مهمترین ویژگی‌های آموزش و ارائه دروس به صورت حضوری در دانشگاه‌ها و همچنین اجتماعات فیزیکی دانشجویان، در شیوه‌های مجازی رعایت نمی‌گردند. چراکه اغلب آموزش‌های مجازی، ـ آن هم در خوشبینانه‌ترین حالت، ـ صرفا به ارائه صوتی بخشی از محتوای دروس پرداخته می‌شود؛ اما از خلاقیت‌های علمی که در مباحثه‌های استاد و شاگرد در اتاق‌های اساتید و همچنین کلاس‌های حضوری روی می‌دهد، چندان خبری نیست.
بنابراین پیشنهاد می‌شود افزون بر بهبود شیوه‌های مرسوم تدریس مجازی و عدم اکتفا به تدریس صوتی، زمان خالی از تدریس اساتید که ممکن است به حدود بیست ساعت در هفته برسد، به تقویت ارتباط علمی استاد ـ دانشجو با کمک سیستم‌های مخابراتی و تلفنی پرداخته شود.
کلیدواژه ها:
آموزش مجازی، خلاقیت علمی، تولید علم
وضعیت : چکیده برای ارائه پذیرفته شده است